غمگینم

 مثل پیرزنی که آخرین سرباز برگشته از جنگ ،

 پسرش نیست .

چه بوی خوشی می‌دهد این جامه‌ی قدیمی
این پیراهن بنفش
این همه پروانه‌ی قشنگ در قابِ نامه‌ها،
این چند حَبه‌ی قند در کُنج روسری
قابِ عکسی کهنه
بر رَف گِل‌اندودِ بی‌آینه،
و جستجوی خط و خبری خاموش
در ورق‌پاره‌های بی‌نشان
که گمان کرده بودم باد آن همه را با خود بُرده است.

دیدی!
دیدی شبی در حرف و حدیث مبهم بی‌فردا گُمَت کردم
دیدی در آن دقایقِ دیر باورِ پُر گریه گُمَت کردم
دیدی آب آمد و از سَرِ دریا گذشت و تو نیامدی!

آخرین روزِ خسته،
همان خداحافظِ آخرین، یادت هست!؟
سکه‌ی کوچکی در کف پیاله با آب گفتگو می‌کرد،
پسین جمعه‌ی مردمانِ بی‌فردا بود،
و بعد، صحبتِ سایه بود، سایه و لبخندِ این و آن.
تمامِ اهالیِ اطراف ما
مشغول فالِ سکه و سهمِ پیاله‌ی خود بودند،
که تو ناگهان چیزی گفتی
گفتی انگار همان بهتر که رازِ ما
در پچپچِ محرمانه‌ی روزگار ... ناپیدا!
گفتی انگار حرفِ ما بسیار و
وقت ما اندک و
آسمان هم بارانی‌ست ...

راستی هیچ می‌دانی من در غیبت پُر سوالِ تو
چقدر ترانه سرودم
چقدر ستاره نشاندم
چقدر نامه نوشتم که حتی یکی خط ساده هم به مقصد نرسید؟!
رسید، اما وقتی
که دیگر هیچ کسی در خاموشیِ خانه
خوابِ بازآمدنِ مسافرِ خویش را نمی‌دید.

در غیبت پُر سوالِ تو
آشنایان آن همه روزگارِ یگانه حتی
هرگز روشناییِ خاطرات تُرا بیاد نیاوردند.
در غیبت پُر سوال تو آن انار خجسته بر بالِ حوضِ ما خشکید.
در غیبت پُر سوال تو عقربه‌های شَنگِ بی‌بازگشتِ هیچ ساعتی به ساعت شش و هفتِ پسینِ پنج‌شنبه نرسید.
حالا که آمدی، آمدی ری‌را!
پس این همه حرفِ نامنتظر از رفتنِ بی‌مجال چرا؟!

راستی این همان پیراهنِ بنفش پُر از پروانه‌ی آن سالها نیست؟
مگر همین نشانی تو از راهِ دور دریا نبود،
پس چطور در ازدحام دلهره، ناگهان گُمت کردم
پس چطور در حرف و حدیثِ مبهمِ بی‌فردا گُمت کردم؟
مگر ما کجای این بادیه‌ی بی‌نشان به دنیا آمده‌ایم ری‌را!
ما هم زیر همین آسمانِ صبور
مردمان را دوست می‌داریم.

حالا بیا به بهانه‌ای
تمام شبِ مغموم گریه را
از آوازِ نور و تبسمِ ستاره روشن کنیم
من به تو از خواب‌های آینه اطمینان داده‌ام ری‌را!
سرانجام یکی از همین روزها
تمام قاصدک‌های خیسِ پژمرده از خوابِ خارزار
به جانب بی‌بندِ آفتاب و آسمان بر می‌گردند.

به دوستان عزیزی که خیلی همراهیم کردن و ازشون واقعا ممنونم

یه مدت به خاطر یه سری گرفتاریها نیستم ولی بعضی وقتها بهتون سر میزنم.

دلم برای همه تون تنگ میشه.

مواظب خودتون باشین .

در پناه خدا شاد و برقرار

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسیها لواشک بین خود تقسیم می کردند

و آن یکی در گوشه ای دیگر " جوانان" را ورق میزد

برای اینکه بیخود های و هوی میکرد و با آن شور بی پایان تساویهای جبری را نشان میداد.

با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود

تساوی را چنین نوشت :   یک اگر با یک برابر است ؛

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه یک نفر باید بپاخیزد....

به آرامی سخن سر داد: تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت و معلم مات بر جا ماند

و او پرسید : اگر یک فرد انسان، واحد یک بود آیا باز یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سوالی سخت.

معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود و او با پوزخندی گفت :

اگر یک فرد انسان واحد یک بود آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود

آنکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پائین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود انکه صورت نقره گون چون قرص مه داشت بالا بود

و آن سیه چرده که می نالید پائین بود.

اگر یک فرد انسان واحد یک بود این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود نان و مال مفتخواران از کجا آماده می گردید ؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت ؟

یک اگر با یک برابر بود پس چه کس آزادگان را در قفس میکرد؟

معلم ناله آسا گفت : بچه ها  در جزوه های خویش بنویسید یک با یک برابر نیست ...

 خسرو گلسرخی 

مازیار نظربیگی

سلام

امروز برای خودم نامه نوشتم

امروز از تنهایی با خودم قرار گذاشتم

رفتم سر قرار

هر چه ایستادم

نبودم

هر روز این ساعت

تنها می مانم تا بیایم .

شاعر : احمد البرز

ذهن ما باغچه است

گل در ٱن باید کاشت

و نکاری ؟؟؟؟

گل من علف هرز در آن می روید.

زحمت کاشتن یک گل سرخ

کمتر از زحمت برداشتن هرزی آن علف است.

لودیک فون بتهوون (1827-1770) یکی از مشهورترین و اسرار آمیزترین آهنگسازان تاریخ در سن 57 سالگی در گذشت و رازی یزرگ را با خود به جهان دیگر برد. پس از مرگ وی نامه ای عاشقانه در وسایلش پیدا شد . این نامه خطا ب به زنی ناشناس نوشته شده است که بتهوون او را تنها با لقب (محبوب ابدی ) خطاب کرده است.

شاید جهانیان هرگز نتوانند این زن اسرار امیز را بشناسند یا موقعیت و شرایط رابطه عاشقانه بتهوون و این زن را دریابند.

نامه بتهوون تنها چیزی است که از عشق او به جا مانده است . عشقی که به اندازه موسیقی اش پر احساس بوده است. همان موسیقی پر احساسی که بتهوون را پر آوازه کرده است . آثاری مانند " سونات مهتاب" علاوه بر بسیاری از سمفونی های او به وضوح داستان غم انگیز رابطه ای را نشان می دهد که هیچگاه آشکار نشد.

فرشته من ، تمام هستی و وجودم ، جان جانانم، امروز تنها چند کلمه ، آن هم با مداد برایم نوشته بودی که تا قبل از فردا وضعیت جا و مکان تو مشخص نمی شود. چه اتلاف وقت بیهوده ای ! چرا باید این غم و اندوه عمیق وجود داشته باشد؟ آیا عشق ما نمی تواند بدون اینکه قربانی بگیرد ادامه پیدا کند؟ بدون اینکه همه چیزمان را بگیرد؟ آیا می توانی این وضع را عوض کنی – اینکه من تماما به تو تعلق ندارم و تو هم نمی توانی تمام و کمال آز آن من باشی؟

چه شگفت انگیز است ! به زیبایی طبیعت که همان عشق راستین است بنگر تا به آرامش برسی. عشق هست و نیست ترا طلب می کند و به راستی حق با اوست. حکایت عشق من و تو نیز از این قرار است . اگر به وصال کامل برسیم دیگر از عذاب فراق آزرده نخواهیم شد.

بگذار برای لحظه ای از دنیا و ماقیها رها شده و به خودمان بپردازیم. بی گمان یکدیگر را خواهیم دید. از این گذشته نمی توانم آنچه را که در این چند روز در مورد زندگی ام پی برده ام در نامه بنویسم. اگر در کنارم بودی هیچگاه چنین افکاری به سراغم نمی آمد. حرفهای بسیاری در دل دارم که باید به تو تو بگویم.

آه ، لحظه هایی هست که حس می کنم سخن گفتن کافی نیست .

شاد باش- ای تنها گنج واقعی  من بمان – ای همه هستی من !

محبوب ابدی من بدون شک خدایان آرامشی به ما ارزانی خواهند داشت که بهترین هدیه است.

ارادتمند تو – لودیک 6 جولای 1806